words per minute
4
Typist_4565250
00:00
Speed
พ่อครับ พ่อจำได้ไหมในวันที่ผมยังเป็นเด็ก กับรถคันเล็กคันโปรดนั้น
สุขใจอยู่บนถนนที่มีในจินตนาการ แค่ไขลานแล้วให้วิ่งไป
จนวันที่เห็นเพื่อนมีคันใหม่ เป็นรถที่วิ่งไกลและเร็วกว่า
พ่อจำได้ไหมผมทำไงวันนั้น เพื่อของที่ผมปรารถนา
ผมร้องผมงอแงจนกว่าพ่อตามใจ
มันแค่ทำน้ำตาให้ไหลแค่ร้องไห้ดังดัง
เท่านั้นก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการ
ได้มีรถของเล่นที่เหมือนกับเพื่อนเขามีกัน
ก็รู้พ่อทนไม่นานที่เห็นผมเสียใจ
ผ่านมาก็เริ่มสงสัยว่าตัวกับใจนี้โตเกินวัยหรือเปล่า นี่คือเหงาหรือใจมันใหญ่ไป
พ่อครับ เขาว่าความรักนั้นมาเติมเต็มที่ว่างในใจ อยากรู้มีขายที่ไหนหรือเปล่า
ก็เมื่อได้เห็นเพื่อนเขารักกัน อย่างนั้นผมควรจะยินดีให้
แต่ว่าปัญหาเพราะว่าเธอคนนั้นผมรักของผมอย่างมากมาย
แล้วผมต้องทำยังไงให้เขาทิ้งกัน
มันต้องใช้น้ำตาแค่ไหนต้องร้องไห้กี่ครั้ง
ให้เขาและเธอทิ้งขว้างความรักแล้วเลิกลา
ให้เธอเห็นว่ารักของผมให้เธอได้มากกว่า
ต้องใช้สักกี่น้ำตาให้เธอเห็นใจ
ที่เคยบอกว่าให้รักใครไป สุดท้ายจะได้เหมือนกันกลับคืนมา
แต่เอาจริงๆเหมือนมันมีราคา ที่บางทีทั้งใจก็ไม่มีความหมาย
ทุ่มเทเท่าไรเธอไม่ยอมขาย แล้วผมต้องทำยังไงพ่อช่วยผมที
บอกได้ไหม ว่ามันต้อง