words per minute
7
Morteza_Raeisi
00:00
Speed
غزل های سعدی از زاویه ساختار زبان؛ روان و ساده هستند بگونه ای که از واژگان دشوار نیز پرهیز شده است.
از نگر محتوا و درون مایه؛ عاشقانه و عارفانه بشمار می آیند.
ظرافت بیان، استواری، شیوایی، رسایی، سادگی و اعتدال سخن از ویژگی های ممتاز اشعار سعدی است.
دل و جان بسپاریم به غزل شماره ۴۰۳ از دیوان اشعار او:
در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم
بدان امّید دهم جان که خاک کوی تو باشم
به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم
به گفتگوی تو خیزم به جستجوی تو باشم
به مجمعی که درآیند شاهدان دو عالم
نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم
به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم
به خواب عافیت آن گه به بوی موی تو باشم
حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم
جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم
می بهشت ننوشم ز جام ساقی رضوان
مرا به باده چه حاجت که مست بوی تو باشم
هزار بادیه سهل ست با وجود تو رفتن
اگر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشم
نکته: در بازنشرهای جدید؛ متون شعر کمی دستخوش تغییرات بوده من جمله: در مصرع «می بهشت ننوشم ز جام ساقی رضوان» کلمه «جام» با «دست» به اشتباه جایگزین شده است.
از این دست تغییرات به فور دیده می شود.