words per minute
2
Typist_4516903
00:00
Speed
Labbi er þriggja ára gamall drengur, sem á heima hjá foreldrum sínum og bróður í stóru húsi í miðborginni. Húsið er hátt með mörgum stigum; og allra efst, uppi á fjórðu hæð, eiga þau Labbi, mamma, pabbi og stóri bróðir heima.
Það er enginn garður við húsið, en allt í kringum það eru bílastæði. Þar geyma þeir, sem vinna í bönkum, á skrifstofum og í verslunum bílana sína. Og þeir sem koma til að tala við skrifstofumennina, eða til að versla, eða fara með peninga í bankana, geyma líka bílana sína á stæðunum. Þess vegna er húsið, þar sem Labbi á heima, eins og eyja í bílahafi.
Það getur verið gaman að liggja á hnjánum á stól við gluggann og horfa á alla bílana: Gula, rauða, bláa, græna, bensa, fólksvagna, róna, skóda, bronkó eða hvað þeir nú heita allir bílarnir. En þessu fylgja samt stór vandræði: ÞARNA ER ENGINN STAÐUR FYRIR LABBA TIL AÐ LEIKA SÉR. Þriggja ára Labbakútur má ekki leika sér á bílastæði, ekki heldur á gangstéttinni eða götunni. Og það er ekki gaman að sitja einlægt við gluggann.
Meðan hann var lítill hafði mamma hann í vagni á svölunum, og þegar sólskin var, sat hann á teppi og lék sér að litlum bílum, en þegar hann fór að geta klifrað reyndi hann að komast upp á handriðið uns ekki var lengur hægt að hafa hann á svölunum. Þá var það, að mamma kom honum fyrir á barnaheimili á morgnana, svo hún fengi næði til þess að sjóða matinn og taka til í húsinu.
Á barnaheimilinu var skemmtilegt að vera. Þar voru margir krakkar og mikið dót. Svo var þar stór leikvöllur með rólum, vegasöltum, sandkössum, gömlum strætisvagni og bát. Þar gátu krakkarnir leikið sér eins og þeir vildu. Ef veðrið var vont sögðu fóstrurnar þeim sögur, sungu með þeim vísur eða leyfðu þeim að lita á blað.