sabahın erken saatlerinde şehir henüz tam olarak uyanmamışken sokaklarda yumuşak bir sessizlik hissediliyordu dükkanların kepenkleri yavaş yavaş açılıyor fırınlardan gelen sıcak ekmek kokusu havaya karışıyordu insanlar günün getireceği koşuşturmaya hazırlık yaparken bazıları durup etrafı izliyor bazıları ise düşüncelere dalmış şekilde yürüyordu güneş binaların arasından usulca yükseliyor gölgeler kaldırım boyunca uzuyordu çocuklar okula gitmek için çantalarını hazırlıyor büyükler günlük sorumluluklarını planlıyordu rüzgar hafifçe eserken ağaçların yaprakları sakin bir ritimle sallanıyor kuşlar dallar arasında uçuşuyordu zaman acele etmeden ilerliyor herkes kendi yolunda sessizce hareket ediyordu şehir yavaş yavaş canlanırken bu sıradan anlar fark edilmeden geçip gidiyordu oysa bu anlar günün en huzurlu dakikalarını oluşturuyordu