İnsan bazen kendi iç âlemine dönüp şu soruyu sormalıdır: “Ben gerçekten ne istiyorum?” Günlük hayatın temposu arttıkça, düşünmeye ayrılan süre azalır; fakat bu durum kaçınılmaz değildir. Çoğu zaman “Sonra yaparım.” diye ertelenen işler, gün sonunda zihni yoran küçük yükler hâline gelir. Bu noktada durmak, nefes almak ve öncelikleri yeniden sıralamak gerekir. Hayatta her şey planlandığı gibi gitmez - gitmesi de şart değildir. Bazen kararlar gecikir, bazen yollar karışır (hatta yanlış tercihler yapılır). Önemli olan, bu anlarda kendine karşı dürüst olabilmektir. “Hata yaptım!” diyebilmek bir zayıflık değil; aksine, sorumluluk almaktır. Çünkü kabûl edilen bir yanlış, telâfi edilebilir. Başarı kavramı kişiden kişiye değişir: Kimi için kazanç %100 somut sonuçtur, kimi içinse iç huzurdur. Sosyal medya, haber siteleri veya akademik metinler (/inceleme, analiz vb.) başarıyı rakamlarla anlatabilir; fakat insanın kendi vicdanıyla yaptığı muhasebe daha belirleyicidir*. Kimse görmeden yapılan doğru bir davranış, insanın kendisiyle kurduğu sessiz bir sözleşmedir. Günün sonunda insan şunu düşünmelidir: “Bugün, dünkünden biraz daha bilinçli miydim?” Cevap net olmayabilir; hatta rahatsız edici olabilir. Ama dürüstse değerlidir. Hayat kusursuz olmayı değil, devam etmeyi ister. Cümleler yeniden yazılabilir, yön değiştirilebilir, hatta gerekirse her şeye yeniden başlanabilir. Çünkü hikâye, ancak sürdürüldüğünde anlam kazanır. * Bu muhasebe, başkalarına değil; kişinin kendi iç ölçüsüne yöneliktir.